می زنی از فاجعه بیرون عشق به اوج تو رسیده ست
یخ زده هر ذره که از من بوسه به آتش نکشیده ست

زلف درازت شب قطبی ست و تن تو برف سپیدش
من پر خاکسترم اما عشق سیاه است و سپید است

از دل برف ات زده بیرون پوزه ی مرطوب دو خرگوش
پنجه ی روباهی من را دیده ولیکن  نجهیده ست

من به دو خرگوش زدم چنگ پس دو کبوتر شده جستند
من چو عقابی که پس از صید سینه ی شان را ندریده ست

می روی از فاجعه بالا مثل هوا در منی اما
فاصله ام با توزیاد است عشق محال است بعید است

یخ زده چون بهمن تبریز داغ چو مرداد جنوبی
تا به کجایت بزنم چنگ تا به کجایم ببری دست

می زند آتش لبت آنگاه حلقه ی بازوی سپیدت
می کندم سرد که برخیز قصه به پایان نرسیده ست

                   *******

پنجره برخاسته از خواب من به تو خیره تو به پرده
پرده ی سرخی که دلش را پنجه ی خورشید دریده ست

 صالح سجادی

به جرم این که دلم آه هست و آهن نیست

کسی به جز تو درین روزگار با من نیست

نه یک.. نه ده.. که تو را صدهزار بافه ی مو

دریغ ازین که مرا صدهزار گردن نیست!

تو را چنان که تویی، هیچ شاعری نسرود

"زنی چنین که تویی جز تو هیچ کس زن نیست" ١

 (مخاطبان عزیز! این زنی که می شنوید،

فرشته ای ست.. که البته پاک دامن نیست

که دست هر کس و نا کس دخیل دامن اوست

ولی رسالت او مستجاب کردن نیست

طنین در زدن اش منحصر به این فرد است

که هیچ طنطنه ای این قدر مطنطن نیست)

- خوش آمدی! بنشین! آفتاب دم کردم..

که "چای دغدغه ی عاشقانه ی" من نیست ٢

زمانه ای شده خاتون! که هفت خوان از نو

پدید آمده اما یکی تهمتن نیست

به دور هرکه بچرخی به دورت اندازد

اگرچه قصه ی ما قصه ی فلاخن نیست

تو را به خانه نیاورده ام گلایه کنم

شب است و وقت برای گلایه کردن نیست

بیا ازین گله ها بگذریم و بگذاریم

زمان نشان بدهد دوست کیست.. دشمن کیست..

از دفتر چلّه ی تاک _ علیرضا بدیع

١- وامی از زنده یاد حسین منزوی

٢- وامی بی بهره از حسن صادقی پناه!

منبع

بگذار قفل ها و کلید ها کار خودشان را کنند

ما چرا باور کنیم درهای بسته ی بین خودمان را؟

چرا به جای گریستن به تنهایی اعتقاد نیاوریم؟

نگاه کن

گنجشک های مست پشت پنجره

زندگی را با خود از این شاخه به آن شاخه می برند

تو اما روی کاناپه بست نشسته ای

و می گذاری کوچه هایمان به بن بست برسند

بی خیال با کاموا های آبی ات دریا می بافی

من آن طرف نگاهت دست و پا می زنم در خودم

عینک آوردم

تعارف کردم به تو

و سعی کردم خودم را به درشت نمایی بزنم

تو اما

همچنان دریا می بافی

که مرا غرق کرده باشی

منبع

اگر نمی بوسمت از دهانی می ترسم

که مال خودم نباشد

ما به خوشبختی مزمنی دچاریم

که نمی شود حواس انگشت ها را از آن پرت کرد

دلهره آمیز است این حرف

و حرف هایی که به چشم و دهان تو مربوط می شود

باور کن

جنایت محض بود سلام

که نمی شود از کنارت به سلامت گذشت

با این وجود

اجتناب ناپذیر بود دوست داشتنت

بی خود خودت را جای پنجره ها جا نزن

چشم هایی که از تماشا خسته است

مرگ را از خواب تشخیص نمی دهد

لطف کن چشم هایت را در معرض اتهامات من نگیر

راست بایست و سینه ام را نشانه برو

دوست دارم همیشه قهرمان باشی

منبع